Column Caroline Tensen. Links, rechts. Bolletje Pijltje

Het was voor de tweede keer dat Beau Monde een autorally organiseerde. Uiteraard ben ik van de partij met mijn eigen Mini cabrio en - net als vorig jaar - met dochter Lot. We vertrekken, geheel volgens de dresscode in het wit 'with a touch of diamond', naar het Wassenaarse. Bij de koffie volgt de uitleg en aangezien ik niet zo'n spelletjes held ben, let ik extra goed op. Het eerste parcours, een 'bolletje-pijltje' route is niet zo moeilijk.Lot en ik gaan dan ook als een speer, denken we.

Halverwege komen we erachter dat je onderweg ook dingen moet herkennen die op een fotoblad staan. Nou is een groot standbeeld of een molen niet zo'n probleem om te spotten, maar een brievenbus met een kip erop is toch echt een ander verhaal. Wie heeft dit verzonnen, denk ik even. Maar uiteindelijk is het lunchpunt in zicht. Het enige wat ik nog moet doen is het strand oprennen om een oester te eten uit handen van een (erg leuke) oesterman die half in zee staat. Pauze! We zijn als eerste binnen. Dat lijkt heel goed maar wat blijkt: we hebben maar 1 foto en nul letters gevonden. Wat erg, die letters..., helemaal vergeten! De moed zinkt ons in de schoenen. Maar dat het nog erger kan blijkt na de lunch. We krijgen een kaart met een route zonder de kleine weggetjes. Dus weet je nooit precies wanneer je rechts of links moet. Vreselijk zoeken en zes keer terug om opnieuw te beginnen. En alle te veel gereden kilometers worden vanzelf omgezet in strafpunten.....

Als het eindpunt in zicht is zijn we nog geen foto of letter tegen gekomen, dus ook die strafpunten kunnen we alvast noteren.Nee, we gaan echt lekker, Lot en ik.Dan volgt de blinde route. Om gek van te worden! Er is een route uit een kaart gehaald zonder namen, nummers of afslagen. Als we die eindelijk hebben gereden, zonder ook maar het geringste idee of wij er iets van hebben gebakken, eindigen we op een plek waar vandaan de volgende rit zou moeten beginnen. Alleen die start vanaf een carpoolstrook, die we dus nergens zien!

We zijn nog wel aan die route begonnen, een keertje of drie om precies te zijn. Dan hebben we het zo gehad - en extra kilometers gemaakt - dat zelfs Lot het opgeeft. We toetsen 'the homeadress' in in de TomTom en vallen even later in de armen van alle mederallyrijders. En ja hoor, dan gaat het echt mis, we krijgen alle verhalen te horen van foto hier en letter daar en hoe leuk het was en hoe spannend ook...Lot en ik blijven gewoon netjes lachen en denken ondertussen zo min mogelijk aan alle gemiste foto's en letters.

Bij de prijsuitreiking blijken we nog 21ste te zijn geworden. Van de 25 koppels!Lieve John Lukken (hoofdredacteur BM,red.), mogen Lot en ik de volgende keer tijdens de rally poffertjes bakken, of zo? En ga je dan zelf eens een keer meedoen?!Liefs,Caroline TensenBron: BEAUMONDE nr. 10, juli 2006